Tokstøðin

Í sambandi við at sendingin “650 orð” fór av bakkastokki í Góðan Morgun Føroyar, 4. september 2014, skrivaði eg fylgjandi tekst, sum eitt dømi, ið Rakel Helmsdal las upp.

Evnið var: Tú stendur á eini tokstøð saman við onkrum tú kennir. Knappliga sært tú í vindeyganum á einum toki, at ...

-----------------------------------

Vit standa á tokstøðini og bíðja. Tosa ikki. Standa bara har. Sum tvær standmyndir. Lið um lið. Einans eygu okkara avdúka, at vit eru á lívi. Eygleiða hvussu øll onnur rundan um okkum liva teirra lív.

Ein ung genta kemur hurlandi úr tókinum. Hon verður lyft upp og snurrað runt, fyri so at vera til eitt, við einum eydnusamum sjeiki.  

Hugo-Boss-jakkin við týdningarmiklu skjalataskuni avgreiðir ein virðisbrævahandil umvegis fartelefonina meðan hansara Pamela-kvinnu við Alexandra-dressi, flytir sínar samankroystu føtur við somu ferð sum nálin í einari seymumaskinu.

Jarnbreytapallurin tømist og konduktørurin ger vart við, at nú er tíð at fara avstað. Næsti steðgur: Kensington.

Júst tá ið tókið setur í gongd, síggi eg hann.
HANN!!!

Ta stuttu løtuna vit hava eygnasamband, hvørvi eg inn í heitu bláu eygu hansara og knappliga eri eg langt aftur í tíðina. Eitt heilt annað stað. Ungdómsárini. Lestrartíðin. Tíðin har hann og eg vóru sum eitt.

Tey bláu eyguni tindraðu sum stjørnur, tá ið hann smíltist. Bleytu varrarnir kundu mussa so varisliga og argandi, men eisini freistandi og við tølandi atdráttarmegi . Ein killandi kensla súsar gjøgnum mín  kropp og hjartað dúka í oyrunum.

-          Hvat feilar? Spyr standmyndin undir liðina. – Tú andar so týtt.

Sum ein niðurdottin meteor verði eg greið yvir, at eg framvegis standi á gráu tókstøðina í London, saman við manni mínum. Áh Guð. Hann má ikki varnast hvat er áfatt.

-          Eg ... øhhh, eg ... eg veit ikki. Eg fekk knappliga ilt í búkin, men ... tað gongur nokk yvir um eina løtu. 

Eg vendi mær vekk, so hann ikki skal síggja ástarheitu kjálkarnir.  Lukkutíð, fái eg eygu á einum beinki, har eg væntandi kann fáa eitt skjól millum fimm djúpsteiksglaðar burkur. 

-          Eg fari líka at seta meg. Tú rópar bara, tá ið okkara tók kemur, sigi eg á veg burtur.

-          Júmen, skal eg ikki koma við tær, góða!

Eg hoyri hann taka fyrsta stevið aftan á mær.

-          Nei! Svari eg. Kanska ið so harðliga. - Eg ... eg eri ókay. Hald tú bara eyga við tókinum.

Eg vil ikki lata kensluna sleppa avstað. Ikki so skjótt. Ikki enn. Eg halda fast í kensluni, eina lítla løtu afturat.

Roykurin av hvíttleyki royni eg at skotra burtur. Skifta hana út við skógarleyk. Vit ganga lið um lið í ljósagrønu bókaskógina. Tosa um alt og einki. Men ein argandi undirtóni liggur undir hvørjum orði. Tá ið eygu okkara møtast av og á, slær snarljósið niður í mær, og eg skundi meg at kveistra okkurt ósjónligt smákykn burtur av mínum armi, tilvitað um at kjálkarnar broyta lit.

Hann má ikki síggja tað. Jú, hann má. Eg vil hava at hann skal vita, at eg eisini havi hug. Nei, eg tori ikki. Um hann nú einans er blíður og ikki hevur somu kenslurnar!

Ástarhugin skapar kríggj inni í mær. Ein strævin men søtur bardagi.

Vit ganga víðari og knappliga nertur hond hansara mína. Sum ein firvaldur, ið flýgur framvið. Eg steðgi at anda. Gloymi, hvat eg var við at siga. Havi einans hug at tveita meg í hansara føvningi.

-          Okkara tók kemur nú, góða! Gongur tað? Hoyri eg mann mín rópa við stúrari rødd, úr einari aðrari verð.

Treyðugt vendi eg aftur til gráu nútíðina. Við einum suffi reisist eg og fari til hansara. Standmyndin hjá mær!

Ja. Hann er úr gróti. Hann er kletturin hjá mær. Hann hevur stuðlað mær í hvat eg so havi funnið upp á. Hann er hjálpsamur og dugnaligar sum fáur og altíð uppmerksamur.

Eg kann sakna ungdómin við spírrandi kærleikakensluni, fjáltur og spenningi. Eg kann stundum hvørva burtur í annan heim og droyma mær higar. Men veruleikin – mítt lív – er her og nú við mínum manni. Eg gevi arm hansara eitt klemm, mussi hann á rukkuda kjálkan og saman fara við inn í tókið – víðari á okkara gullbrúðleypsferð!

3. Sep. 2014
© Helle Thede Johansen